LRM_EXPORT_150457923709853_20190524_123328794

Buhay Isla – dag 2

Ik word helemaal bezweet wakker, het is nog donker dus ik besluit weer te gaan slapen ondanks de hitte. Rond 6 uur is het helemaal licht en word ik weer wakker, maar ik hoor niemand dus ik draai me nog even om. Uiteindelijk rond 7 uur besluit ik toch maar op te staan, deze hitte is niet fijn om nog te blijven liggen. Ik zie dat er al een aantal anderen wakker zijn en besluit een theetje te nemen. Rond half 8 is iedereen op en om 8 uur wordt het ontbijt geserveerd.

Fisherman’s Village

Rond half 9 zwemmen we richting de boot en gaan we weer weg. Benieuwd wat we vandaag gaan zien. We komen aan bij de eerste bestemming; Fisherman’s village. We moeten onze kleren aandoen, ondanks dat we zo ontzettend nat nog zijn van het zwemmen naar de boot. Dus met natte kleren aan lopen we het dorpje in. De mensen zijn zo leuk, kinderen roepen vanuit alle hoeken; ‘Helloooo’, ze lijken mij gelukkig daar. Lekker aan het spelen in het water of aan het basketballen op het schoolplein. Het hele dorpje is versierd vanwege een feest van gisteren. Maar het is tof, want je ziet hoe creatief ze zijn qua versiering! Aan lijnen zijn plastic zakjes gehangen i.p.v. wat wij kennen: slingers. En dat heeft zeker zijn charme!

We lopen wat rond, komen langs de wasserette van het dorp, waar varkens ook gewoon rondlopen en al bier gedronken wordt (het is 9 uur ’s ochtends haha). Je ziet toch veel vuil, ondanks dat de Filipijnen een van de landen is die als eerst echt bezig is met plastic en vuil tegen houden.

We zien huisjes, winkeltjes en vooral veel mensen. Het regent keihard intussen dus we proberen te schuilen bij een soort winkeltje waar je van alles kan kopen. Ik koop wat San Miguel Apple, mais en zo’n aanmaak cappuccino. Dan lopen we weer naar de boot, een van de gidsen ontfermd zich over mijn camera, aangezien ik geen drybag mee heb. Super lief. En dan is het tijd om naar de volgende stop te gaan.

Cobra Eiland

We komen aan op Cobra eiland. We zwemmen hier weer naar de kant en lopen een stukje over het eiland. Het is prachtig en de regen is weer even gestopt. We moeten naar de andere kant van het eiland lopen zodat we dan met de stroming mee naar de boot terug kunnen snorkelen.

Ik vond snorkelen altijd een beetje eng. In Curaçao was ik ooit aan het snorkelen met Anne, die ik daar had leren kennen. We zijn toen wat verder gegaan dan we hadden gepland en ineens zagen we daar een grote zwaardvis, waar we onwijs van schrokken. Ik stikte bijna, door het zeewater wat ik binnen kreeg en we zijn toen keihard gaan zwemmen naar een plateau in het water. Sindsdien ben ik altijd wel een beetje bang geweest dus. Maar omdat ik hier in de Filipijnen eigenlijk wel moet, gaat het steeds beter en kan ik er ook steeds meer van genieten. Ondanks dat ik nu elke keer om me heen blijf kijken of er geen kwallen zijn.. want dat is mijn andere angst, helemaal toen ze ons vertelde dat het kwallenseizoen was. Oeps.. Moet je zeker niet tegen deze meid zeggen. Mijn standaardzinnetje is dan ook elke keer als we het water in moeten: ‘No jellyfish?’ en dan kijken de mannen van de boot me weer aan en zeggen ze: ‘No no jellyfish mam! You can go in’. Met hier en daar een grapje dat ze je voet vastpakken ofzo haha.

10 kilo aankomen op de boot

We komen terug aan boord en krijgen weer eten. Ik heb eigenlijk helemaal geen honger maar het ziet er weer superlekker uit. Verse vis, kip adobo, fruit, rijst (Filipino poweerrrr). Top! We zullen hier zeker niet verhongeren.

 

Another paradise island

Hierna gaan we verder naar een mooi eiland. Het touw wordt uitgegooid en kleine kindjes die op het eiland wonen komen het touw pakken en trekken het zo om de paal op het eiland. Het is prachtig, Malediven 2.0. We zijn lekker gaan snorkelen hier. Ik moet zeggen tot nu toe vond ik dit de allermooiste plek. We zagen Nemo, trompetvissen en allerlei ander moois. Het was een paradijs onderwater. De kleuren hier zijn magnifiek, je kunt het je gewoon niet voorstellen. En de hoeveelheid visjes overal van zwart wit gestreept en oranje naar felblauw. Je kunt hier ook goed zien hoe stijl het koraalrif naar beneden gaat. Prachtig! Peggy maakt nog even foto’s van mij, het bier wordt open gemaakt en we stappen weer op de boot, waar onze snack van de dag alweer klaar staat; een soort van gefrituurde banaan in bladerdeeg. Lekker!

Dan is het tijd om naar de laatste stop van de dag te gaan. Wanneer we aankomen heeft niemand zin om naar wal te snorkelen dus besluiten we rond de boot te hangen. Bijna iedereen springt van de achterkant van de boot af, ik blokkeer en durf niet meer. Ik wil wel, maar m’n lichaam stribbelt tegen, zo overwin in de ene keer mijn hoogtevrees en heeft het de andere keer weer de overhand. Gelukkig durf ik wel van de voorkant van de boot af te springen, dus doe ik dat maar. Stacey heeft hele trucs, supertof! Hij springt zo een salto in het water. Robin probeert het ook en naarmate hij het vaker doet lukt t hem ook zeker, zelfs Peggy! En Caroline probeert het heel goed, maar ze blokkeert zodra ze iets hoger op de zijkant staat. Het levert wel hilarische beelden op! Ik hang een beetje aan de kant, dat vind ik ook wel prima. Na een tijdje sluit ik bij Barbara aan op het dek en kijken we samen toe hoe iedereen zijn best doet voor de salto’s!

Douchen met emmertje water, back to basic!

Eenmaal uitgespeeld is het tijd om naar ons verblijf van vanavond te gaan. We zien vanaf de verte al een aantal huisjes staan. Het ziet er weer idyllisch uit. Ik slaap in de witte huisjes, de anderen vrijwel allemaal in de andere ‘echte schattige’ huisjes. Vandaag wil ik toch proberen om mijn haar te wassen, we hebben geen douche maar alleen een grote ton water met een schepje. Uiteindelijk stelt Barbara voor mij te helpen, superfijn! Staan we daar, in onze bikini, ik de shampoo in m’n haar zij met het schepje alles weer uit spoelen. Helt voelt net als vroeger wanneer mama je haar waste. Dus uiteindelijk lekker schone haartjes ’s avonds. Heerlijk, want man man, ik vind het verschrikkelijk wat zeewater met je haar doet. Ik kan het echt bijna niet aanraken, laat staan er doorheen komen met een kam!

Goodnight

Ik probeer een beetje bij te schrijven, zodat ik niet alles vergeet en Peggy is ook bezig in haar dagboek. De rum wordt alweer ingeschonken en iedereen zit een beetje met elkaar te kletsen. We genieten van de zonsondergang en gaan dan met zijn alle aan tafel. Het is weer heerlijk en veel te veel! Het fruit ziet er prachtig uit, met de zelfgemaakte papegaai! Ze kunnen hier wat hoor, die mannen van Buhay Isla.

Na het eten is er een kampvuur, chillen we en luisteren we naar de hilarische werkverhalen van Caroline. Na een tijdje ben ik echt moe en ga ik lekker naar bed. Nouja, bed.. Het voelt alsof je op de grond ligt. Maar goed, het is geven en nemen tijdens deze trip. Dit hoort erbij. Gelukkig ben ik zo moe dat het eigenlijk amper wat uitmaakt. Ik lig toch binnen no-time helemaal voor pampus..

Tags: No tags

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *