Schermafbeelding 2019-06-10 om 19.34.16

Rollercoaster vlucht naar Hong Kong

We vliegen op Hong Kong af als de piloot ons informatie geeft over het landen. Het is slecht te verstaan maar hij zegt dat we over een half uurtje gaan landen, maar er veel onweer is dus we daar mischien omheen moeten vliegen of zoiets begrijp ik. Vlucht was soepel en we zitten volgens mij in een vrij nieuw vliegtuig. Ik heb zin om naar Hong Kong te gaan.

De piloot geeft aan dat het onweer toch zwaarder is dan verwacht en we dus even moeten cirkelen omdat er zoveel vliegtuigen zijn. Er waren al twee vliegtuigen die geprobeerd hadden te landen, maar waarbij het niet gelukt was. Als ze binnen een tijdje nog geen go hadden zouden we moeten uitwijken naar een ander vliegveld. Ze probeerde nu vooral hun brandstof te sparen of iets dergelijks. Prima, we cirkelen nog een beetje. De vrouw schuinachter mij is filmpjes aan het maken van het onweer. Zelf zie ik niks, alleen constante lichtflitsen door de raampjes, omdat ik aan het gangpad zit. Op haar beelden kan ik meekijken, er is flink wat gaande! Ik vraag haar ook een filmpje met mijn mobiel te maken, ziet er namelijk magisch uit! Het vliegtuig geeft constant gas en remt dan weer af, dat merk je. Maar het is nog rustig en turbulentie ben ik inmiddels wel gewend. Ik zet mijn mobiel uit, hij is bijna leeg.

Dan gebeurt er iets, ineens uit het niets zien we alleen maar felle lichten, rood, noodverlichting springt aan. We gaan omhoog, hij geeft flink gas en dan ineens zakken we naar beneden, de neus staat naar beneden. Mensen beginnen te schreeuwen. Het voelt alsof we gelanceerd worden, alsof de piloten de macht over het stuur kwijt zijn. Je krijgt geen zuurstof in je hersenen lijkt wel door de flinke stijging en daling. Doodeng, alsof je flauw gaat vallen. Het is onbeschrijfelijk hoe dit voelt.

Je kunt je ineens voorstellen wat een angst mensen gehad moeten hebben voor hun vliegtuig crashte. Vaak hoor je mensen zeggen: ‘dat gaat zo snel daar hebben ze niks van gevoeld’. Maar de angst die je voelt wanneer een vliegtuig zo zwaar tekeer gaat en je voelt dat er controle verlies is over het vliegtuig, die angst is wel degelijk te voelen. Je hebt doodsangsten, iets wat je nog nooit zo hebt beleefd, tot je het meemaakt. Enige andere keer in mijn leven dat ik ‘doodsbang’ was, was ik zeker niet zo bang als nu. Ik hoor papa in mijn hoofd, alles wat hij ooit zei in een vliegtuig om ons gerust te stellen. Ik probeer mezelf op die manier rust te geven, mijn hartslag is namelijk zo bizar hoog dat ik ook echt rustig moet worden. Ik sluit mijn ogen, begin te bidden, ik weet me geen raad. Ik denk aan Yasha, mijn broertje, hij is bijna jarig. Ik ga verdomme niet in een vliegtuig crash belanden vlak voor zijn verjaardag. Het enige wat ik kan denken is dat hij dan nooit meer zijn verjaardag zou kunnen vieren zoals nu. En ik zie al voor me hoe papa en Yasha waarschijnlijk op de flightradar app mijn vlucht aan het volgen zijn en mij zien cirkelen. Geen idee wat er gaande is. Ik denk aan mijn moeder, die me eigenlijk al zoveel eerder thuis had willen zien komen. Ik denk aan een opmerking die ik maakte tegen Miguel en Kirsten voor we op het vliegtuig stapte in Coron; namelijk dat ik nu al 22 keer had gevlogen in zo’n korte tijd en de kans dus met de vlucht groter werd dat je in een crash kan belanden. Ik kon mezelf voor mijn kop slaan dat ik deze opmerking ooit had gemaakt. Er vliegen nog meer gedachten door mijn hoofd zoals waarom moest ik s avonds vliegen? Ik zie de mevrouw schuin achter mij ook angstig kijken, ze houdt zich duidelijk groot voor haar kind. Maar als onze ogen kruisen zien we beiden angst. Een tiental minuten geleden maakte ze nog een filmpje van het onweer buiten. Toen was het nog kalm. Nu lijkt het alsof dit het einde is.

Het vliegtuig is eindelijk weer wat rustig, denk ik. Maar na enkele minuten begint alles weer opnieuw. Vreselijke turbulentie, dan weer vol gas en erna gaat het hele vliegtuig weer van boven naar beneden en van links naar rechts. De luchtzakken zijn zo heftig dat je af en toe het idee hebt dat je je bewustzijn gaat verliezen, je ziet letterlijk sterretjes en je voelt die ruis ook in je hoofd. Ik denk aan hoe ik vroeger altijd stewardess wilde worden, nou nooit meer. Ik denk aan de nooduitgang die zich in de rij voor mij bevindt, hoe ik daar misschien straks met anderen de mensen uit het vliegtuig zou kunnen redden, mochten we ergens heel terecht komen. Ik denk aan hoe gefrituurd we kunnen worden als we in het water zouden belanden. Hoe we dat overleven en dan in het water met deze onweer moeten zwemmen en de bliksem op ons in zal slaan. – ja ik kijk inderdaad teveel films – Ik vraag me af waarom ze in godsnaam na 2 uur cirkelen niet uitwijken naar een ander vliegveld. En hoe lang zouden we nog in de lucht kunnen blijven als we al zo lang boven Hong Kong vliegen.. Je bent bang, probeert vooral niet aan die dingen te denken maar het passeert je gedachten, of je nu wil of niet.

Vroeger keek ik bijna dagelijks air crash investigation met Yasha, dit vonden we altijd zo interessant. Dat ik ooit in zo’n situatie zou kunnen komen was nooit zo realistisch. Maar ik kan je nu vertellen dat je bij die beelden op tv niet het gevoel kan hebben wat je dan voelt. Je hebt een beeld en kan het je voorstellen voor je gevoel, maar je kunt het niet, het gevoel in het echt is bizar eng. Je hebt geen controle, dat maakt het nog het engst.

Dit gaat zo door voor een tijdje en dan ineens zien we de stad, de lichtjes van Hong Kong. Het waait duidelijk hard want het vliegtuig heeft nog wat issues om soepel te landen, maar we zijn er bijna, ik ben pas echt blij als we op de grond staan. De man naast me begint nu te praten, hij is duidelijk de hele rit net zo bang geweest als ik. Met een diepe zucht zegt hij, man wat was dit een vlucht. Blij dat we nu uit de wolken zijn. We hebben het, om de tijd te doden, over waar hij vandaan komt. Hij komt uit Shenzhen, naast Hong Kong en gaat voor Pasen zijn familie opzoeken. Dan ineens met een hele harde klap en slip, komen we aan. Het vliegtuig heeft een hele hoge snelheid en de hele landingsbaan is nat van de regen. Hij remt kei hard. Iedereen begint te klappen en te juichen. Ik besef me nog niet helemaal dat we op de grond staan. De stewardess die de hele rit met geknepen vuisten had gezeten, maar haar pokerface op probeerde te houden, haalt ook weer adem. Duidelijk opgelucht.

De vrouw achter me, die het filmpje voor me maakte, kijkt me opgelucht aan en bijna tegelijkertijd zeggen we; never thought we would make it this far and be safe on the ground. We lachen, maar ik voel nu dat de adrenaline van alles weg begint te zakken en het besef omhoogkomt. Ik voel de tranen bijna opkomen en denk alleen maar aan hoe snel ik dit vliegtuig uit wil en mijn lieve ouders en broertje wil bellen.

Zodra ik wifi connectie heb, bel ik als groep en alsof ze het aanvoelen, nemen ze allemaal gelijk op. Daar sta ik dan, ik vreesde het laatste uur nog dat ik ze nooit meer zou zien en daar zijn ze. Ze maken nog een grapje of ik niet dol was geworden van de rit en dan barst ik in tranen uit. Man, wat was dit eng geweest.

Hier zie je hoe we hebben gecirkeld de hele tijd. Waar de ellende precies gebeurde weet ik niet, maar ik gok waar het licht blauw was. Uiteindelijk bleken we dus midden in een thunderstorm te zitten, ookwel ‘Black Rain’ genoemd, door de mensen in Hong Kong die ik de dagen erna leerde kennen.

Tags: No tags

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *